گزینه ب: فصل دوم – بیرون کردن فیل از اتاق

شریل در داستان زندگی اش، ابراز احساس و گفتگو کردن در مورد رنج ها و به اشتراک گذاشتن با دیگران را به فیل تشبیه کرده است. او معتقد است که وقتی آسوده و با خیال راحت در مورد ترس ها و رنج ها و حسی که در حال حاضر داریم با دیگران صحبت می کنیم تسلی خاطر پیدا می کنیم.

همه انسان ها در بدترین شرایط هم تمایل به صحبت کردن درخصوص رنج ها و احساساتشان با دیگران دارند. در واقع فرار کردن از اصل موضوع و درون ریزی موجب افزایش آسیب های روحی می شود. این اجتناب از گفتگو را روانشناسان “اثر سکوت” (mum effect) می گویند. به این معنا که اطرافیان در مورد یک فاجعه سکوت کرده و تصور می کنند با این کار از تشدید ناراحتی ناشی از آن رنج جلوگیری می کنند. در حالی که بسیاری اوقات فرد رنج دیده منتظر است که دیگران با او باب گفتگو و پرسیدن را باز کنند. هستند افرادی که چنین کاری را انجام می دهند و به آنها “آغازگر” می گویند. آنها سوال می پرسند و بدون قضاوت گوش می دهند و الزاماً آنها دوستان صمیمی یا افراد خانواده نیستند. شاید بهترین آغازگرها کسانی هستند که تجربه مشترک و مشابهی با ما دارند و حس ما را بهتر درک کرده در نتیجه می توانند حمایت و همدردی موثرتری داشته باشند.

در برخی فرهنگ ها و کشورها افراد را به سمت پنهان کردن احساسات منفی سوق می دهند و اینطور وانمود می کنند که ابراز احساس وجهه خوبی ندارد، در حقیقت این همان فیل کذایی است که شریل از آن نام برده و همه جا با ما خواهد بود.

اما ثابت شده است که درد و دل کردن موجب التیام زخم ها می شود، پس چه بهتر که کمی آزادانه تر رفتار کنیم. اگر واقعاً حالمان خوب نیست صادقانه بگوییم، حتی از اینکه درخواست کمک کنیم نهراسیم. بدین ترتیب فیلی که دور و بر ما را احاطه کرده می توانیم از محیطمان خارج کنیم.

 

ادامه دارد…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *