گزینه ب:فصل هشتم-مقاوم شدن و انعطاف پذیری با کمک به هم و امید

امید

پیام این فصل تلاش برای توسعه و گسترش امید همگانی در گروه های مختلف انسانی است.

مارتین لوترکینگ می گوید:

“همه ما در یک شبکه غیرقابل اجتناب از همبستگی گرفتار شده ایم و گویی در یک لباس واحد سرنوشت، به هم پیچیده شده ایم. آنچه روی یکی اثر مستقیم می گذارد ممکن است روی دیگری تأثیری غیرمستقیم داشته باشد.”

در سال ۱۹۷۲ هواپیمایی که از اورئوگوئه به شیلی در حرکت بود با کوه برخورد کرد و دو نیم شد و به یک دره برفی سقوط کرد. ۳۳ بازمانده آن ۷۲ روز بسیار سخت را گذراندند و نهایتاً ۱۶ نفر جان سالم به در بردند. با اینکه منابع غذایی به پایان رسیده بود و سرما و یخبندان شدیدی وجود داشت آنها امید به زندگی داشتند، با هم دعا می کردند، برای آینده نقشه می کشیدند و آرزوهایشان را ترسیم می کردند، حتی بعضی از آنها به خانواده هایشان نامه می نوشتند. آنها بعد از نجات، هر ساله در سالگرد نجاتشان دور هم جمع شدند و در سال ۲۰۱۰ زمانی که ۳۳ معدن چی در شیلی گرفتار شدند به کمک آنها شتافتند تا به آنها ایمان و امید دهند.

پس از این حادثه محققان زیادی این موضوع را حتی با حضور در محل حادثه تجزیه و تحلیل کردند و دریافتند که کلید استقامت همه آنها، امید بود. آنها معتقدند که زمانی که یک گروه از افراد به امکان پذیر بودن و احتمال وقوع آنچه مدنظرشان است عقیده داشته باشند، امید در میان آنها رشد می کند. ایمان به فرصت های جدید، گزینه ها و انتخاب های تازه، اراده آنها را به جلو پیش می برد که به آن در روانشناسی “امید پایدار” می گویند. به این معنا که اگر اقدام کنی و حرکتی انجام دهی، همه چیز بهتر از قبل خواهد شد.

ما معمولاً عادت داریم امید را مسئله فردی و شخصی بدانیم اما انسانها با هم و دست در دست هم می توانند امید را خلق کنند. البته که امید به تنهایی کافی نیست اما عامل مهمی برای جلوگیری از افسردگی است. امروزه کمپ ها، بنیادها، کارگاه ها و کلاس های متعددی برای ایجاد امید در بین گروه هایی با تجربه های مشترک وجود دارد که اتحاد و امید را گسترش می دهند و از طرفی تحمل و مقاومت افراد را بالاتر می برند.

مقاومت و انعطاف پذیری نیز تنها به صورت فردی ایجاد نمی شود. بلکه در بین همسایه ها، محله ها، مدارس، شهرها و حتی دولت ها ساخته می شود. هنگامی که کاری را به صورت دسته جمعی انجام می دهیم این کار ما را قوی تر کرده و نیروها را چند برابر می کند و جامعه ای با استقامت بیشتر بوجود می آید. شاید به همین دلیل است که در بسیاری فرهنگ ها مراسم عزاداری را دسته جمعی برگزار می کنند.

در کنار امید و تجارب مشترک، روایت های مشترک هم می توانند باعث انعطاف پذیری و استقامت جمعی شود. زمانیکه با افراد مشابه با وضعیت خودمان روبرو می شویم راحت تر می توانیم هویت جدید خود را بعد از حادثه پذیرا باشیم و منطبق تر می شویم. حتی تمایل پیدا می کنیم که برای انسانهای مشابه خودمان هم اقدام های موثری انجام دهیم. بسیاری از بنیادها با تلاش و حمایت افراد با روایت های مشترک تأسیس شده اند.

ما انسانیت و اراده مان برای زندگی و توانایی خود برای عشق را در ارتباط با دیگران می یابیم. درست همانطور که افراد می توانند بعد از وقوع حادثه آسیب زا رشد کنند و قدرت بیشتری پیدا کنند، جوامع نیز می توانند.

ادامه دارد…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *